logo Jongerenvertegenwoordigers

Hopen als een millenial

woensdag 14 september 2016
Door: Mary Kachavos

Millenial hoop – vroeger was alles beter, laten we zorgen dat vandaag geen vroeger wordt

Hoop. Pijnlijk gevoel is dat. Hoop boezemt angst in voor jongeren die inmiddels veiliger zijn in het geloof dat ze er toch niet toe doen, dat ze zich maar beter op zichzelf kunnen richten. Het is immers ieder voor zichzelf in de huidige zogenaamde participatiemaatschappij. Want in dit geval betekent participatie niet veel meer dan extra moeite doen voor iets wat je vroeger gratis kreeg.

Vroeger, toen kinderen van ouders in de bijstand nog met gemak boeken voor hun MBO-opleiding konden betalen. Vroeger, toen kinderen géén schuldgevoel hoefden te hebben als hun ouders de hele dag alleen zaten, omdat er geen geld was voor een bejaardentehuis. Vroeger, toen studieschuld geen onvermijdelijke barrière tot de universiteit was. Vroeger was alles beter.

Vroeger is morgen vandaag. In mijn werk kom ik veel mensen tegen die ik als hopeloos naïeve idealisten zie. Verdwaald in hun eigen bubbels van bevestiging, verloren voor degenen wiens problemen ongezien blijven. Het doet me vaak de vraag stellen: zal vandaag beter zijn dan morgen?

Meestal hopen we namelijk dat morgen beter is dan vandaag. Dat is het verhaal van vooruitgang wat we onszelf vertellen. Tegelijkertijd verlangen we altijd met een bepaalde nostalgie naar het verleden. Toen was alles simpeler, makkelijker.

Mijn generatie is de eerste generatie sinds de tweede wereldoorlog wiens economische toekomstperspectieven niet rooskleuriger zijn dan die van hun ouders. Vergrijzing, klimaatverandering, economische crisis, terrorisme.

Ik ben soms bang, als ik naar de toekomst kijk. ‘Pulling yourself up by your own bootstraps’, zoals mijn Griekse voorouders bij hun migratie naar de Verenigde Staten hebben gedaan, lijkt moeilijker. Nogmaals: vroeger was alles beter. Maar is beter écht beter? Volgens mij is het alleen maar anders. Nu ik soms bang ben om spontaan opgeblazen te worden door terroristen, leef ik bewuster. Met dank aan ISIS richt ik me meer op mijn buren. Vrede en veiligheid is opeens ook in Nederland, voor iedereen, een relevant thema. Door globalisering kunnen we armoede en conflict niet meer delegeren naar de zogenaamde derde wereld. Misschien dat we daardoor op een dag echt meer als ‘we’ gaan leven. Zonder crisis geen revolutie, zonder ‘blood, sweat, and tears’ geen overwinning. Zonder maatschappelijke zelfreflectie geen solidariteit. Ik hoop dat we deze crisissen gebruiken om vandaag productief rekening te houden met de nostalgische neigingen van morgen.

Essay geschreven voor het congres van de Veerstichting 2016 'Over Hoop'. 


Print | Disclaimer | Naar boven |   Tweet plaatsen Update plaatsen Update plaatsen